Pojawia się u 10-20 procent niemowląt i dzieci, najczęściej w pierwszym roku życia. W większości przypadków zanika samoistnie.

Jak ją rozpoznać

Przepuklina ujawnia się tuż po porodzie albo we wczesnym niemowlęctwie. Jej przyczyną są słabe mięśnie brzucha, a dokładniej  zbyt słabe fragmenty tkanki między mięśniami. Kiedy podczas napięcia mięśni (np. gdy maluszek płacze, kicha, robi kupkę) podnosi się ciśnienie w brzuchu, jelita dotykają do jego powłok od wewnątrz.  Jeśli w powłokach jest szczelina, jelita uwypuklają się przez nią. Po wysiłku przepuklina się cofa. U maluchów najczęściej pojawiają się dwa rodzaje przepukliny: pępkowa oraz pachwinowa.

Przepuklina pępkowa

Częściej dotyczy wcześniaków i dzieci z niską masą urodzeniową, które mają bardzo słabe mięśnie brzucha. Główną przyczyną występowania przepukliny pępkowej jest nie zrośnięcie się (po odpadnięciu pępowiny) otworu w ścianie brzucha, leżącego u podstawy pępka. Kiedy dziecko płacze, jelita wybrzuszają się przez nie zarośnięty otwór, wypychając pępek i jego okolice. Przepuklina pępkowa może mieć promień od 2 do 6 cm. Nie jest ona bolesna i nie powoduje żadnych powikłań (nie ma ryzyka jej uwięźnięcia). Najlepiej czekać, aż otwór zarośnie samoistnie. Zabieg chirurgiczny jest konieczny tylko wtedy, jeśli przepuklina jest bardzo duża i przeszkadza dziecku, powiększa się po pierwszym roku życia dziecka albo nie zanika samoistnie około szóstego roku życia.